Πάντα το έβρισκα πολύ συγκινητικό να βλέπω ηλικιωμένα ζευγάρια που περπατάνε χέρι χέρι, μιλώντας και χαμογελώντας. Η σκέψη ότι πέρασαν όλη τους τη ζωή μαζί, παρέα ο ένας του άλλου στα δύσκολα και στα εύκολα, έκαναν παιδιά και είδαν εγγόνια και ακόμα χαίρονται τη συντροφιά ο ένας του άλλου είναι από τα πιο ρομαντικά πράγματα στην κατάταξη του μυαλού μου. Όταν είσαι ερωτευμένος, λες ότι η αγάπη σου θα κρατήσει για πάντα, αλλά αυτό το “πάντα” είναι σχετικό: μπορεί σε έξι μήνες να λες το ίδιο πράγμα για άλλο άτομο. Αυτοί οι παππούδες όμως που είναι ακόμα αγαπημένοι στα ογδόντα ή στα ενενήντα τους, δεν είναι η αληθινή ενσάρκωση της αγάπης για πάντα;
Ακόμα πιο ρομαντικό από αυτό είναι όταν βλέπω τα ζευγάρια των παππούδων και μου λένε ότι παντρεύτηκαν από έρωτα στα πολύ νιάτα τους… Τους φαντάζομαι νέους, σε μια εποχή αλλοτινή, με τα ρούχα που τώρα τα φοράμε μόνο στις θεατρικές παραστάσεις όταν αναπαριστούμε το έπος του ‘40, ακμαίους και δυνατούς, όμορφους. Τα σώματά τους θα ήταν λεπτά και λυγερά, τα μάτια τους θα έλαμπαν, θα είχαν ζωντάνια και σφρίγος. Το αγόρι θα είχε δώσει λουλούδια στην κοπέλα, εκείνη θα τα είχε μυρίσει και το πρόσωπό της θα είχε φωτιστεί από ένα πλατύ χαμόγελο. Μετά το αγόρι θα είχε πάει στον πατέρα της να ζητήσει το χέρι της και θα είχαν παντρευτεί.
Μαζί θα είχαν περάσει τα χρόνια που ακολούθησαν. Θα είδαν χιόνια, λιακάδες, θα γέλασαν, θα λυπήθηκαν, θα φοβήθηκαν, θα θύμωσαν, θα μετάνιωσαν, όλα παρέα. “Στα δύσκολα και στα εύκολα, μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος”. Μετά από τόσες εμπειρίες η αγάπη είτε σβήνει, είτε δυναμώνει. Και είναι τόσο γλυκό να τη βλέπεις να δυναμώνει, τόσο που το ταίρι σου γίνεται ο καλύτερός σου φίλος!
Δεν ξέρω αν στην εποχή μας αφήνεται χώρος για ρομαντική αγάπη. Λες και υπάρχει κάποιος άγραφος νόμος να γνωρίσεις όσο γίνεται περισσότερα άτομα, να μοιραστείς με αμέτρητους ανθρώπους το κρεβάτι σου αλλά με κανέναν την καρδιά σου… Πραγματικά, αν βγεις και πεις ότι είσαι ακόμα με την πρώτη σου αγάπη, στην καλύτερη περίπτωση σε θεωρούν εξωπραγματικό και ονειροβάτη. Φαίνεται ότι οι άνθρωποι φοβούνται πια να αγαπήσουν, μήπως δώσουν πολλά και πάρουν πίσω λίγα, μήπως ανοίγοντας τα τείχη τους στον άλλον, μπει μέσα ο Δούρειος Ίππος.
Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που αγαπούν και διατηρούν σχέσεις για πολλά χρόνια. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που πιστεύουν ότι η ποιότητα είναι σημαντικότερη από την ποσότητα, που προσπαθούν να κρατήσουν το ταίρι τους αν νομίζουν ότι είναι το άλλο τους μισό, που βάζουν την κοινή τους ευημερία πάνω από τον προσωπικό τους εγωισμό. Στην αγάπη δε χωράνε εγωισμοί. Μόνο έτσι έχεις πιθανότητες να παραμείνεις ευτυχισμένος με το άλλο σου μισό μέχρι τα γηρατειά σας. Μόνο έτσι γίνεστε μια μέρα οι χαμογελαστοί παππούδες που περπατάνε στην παραλία πιασμένοι χέρι χέρι.
