Θυμάμαι τις εποχές που κρυβόμουν στη σπηλιά μου και έπειθα τον εαυτό μου ότι οι σκιές που έβλεπα ήταν ο κόσμος, εθελοντής τυφλός σε μια εικονική πραγματικότητα, με τα μάτια στραμμένα στο χώμα αντί για τον ουρανό. Τόσες δυνατότητες, τόσες ευκαιρίες να μαραζώνουν στη σκόνη της λήθης.
Μα δεν είναι ο κόσμος μου αυτός. Τ’ ακούτε, άνθρωποι εκεί έξω? Είμαι καλύτερη απ’ αυτό που νόμιζα και είχα πείσει τον εαυτό μου πως ήμουν. Είμαι δυνατή και η σπηλιά δε μου ταιριάζει πια. Μέσα από την τρύπα της βλέπω τον κόσμο και είναι ένα ωραίο, ξάστερο, ηλιόλουστο μέρος για τους τολμηρούς και τους θαρραλέους, όπου όλα γίνονται αν τα πιστέψεις. Κάντε μου χώρο, έρχομαι κι εγώ!
