Ερωτευμένη με τη ζωή

8 04 2012

Μουσική. Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Λύνω τα μαλλιά μου, αφήνω τον εαυτό μου να χορέψει στο ρυθμό. Όταν υπάρχει θέληση, υπάρχει και τρόπος. Τινάζω τα χέρια μου εδώ κι εκεί. Σταγόνες κρασιού πιτσιλάνε το πάτωμα. Δε με νοιάζει. Το αίσθημα απόλαυσης με ποτίζει. Τα μαλλιά μου χτυπούν το πρόσωπο καθώς χορεύω. Είμαι δυνατή. Νιώθω μια περίεργη πληρότητα, όπως τότε που ήμουν νέα και ερωτευμένη. Καθώς πλησιάζω τα τριάντα ανακαλύπτω πράγματα για μένα που δεν είχαν φανεί ως τώρα. Ελπίδα. Ικανότητα. Δύναμη. Αποθέματα τρυφερότητας που σκορπίζονται σε όποιον μείνει λίγο χρόνο κοντά μου. «Σε μεγάλη αγκαλιά χωρούν πολλοί.» Πολλά επίπεδα σκέψης. Η ζωή δεν είναι άσπρη και μαύρη. Είναι χρωματιστή. Σαγηνευτική. Όλο υποσχέσεις, σαν καινούριος εραστής. Και συμβαίνει τώρα. All board, ready to sail. In love with life…

 

 

Advertisements




Mindfuck

17 03 2012

Σηκώθηκα από το κρεβάτι και μπήκα στο μπάνιο. Έξω κόντευε μεσημέρι. Το φως της μέρας έμπαινε άπλετο από το θαμπό τζάμι του παραθύρου του μπάνιου του με τα άσπρα πλακάκια και είδη υγιεινής και φώτιζε το γυμνό μου σώμα. Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Τα μαλλιά μου ήταν ανακατωμένα, το μολύβι που φορούσα στα μάτια μου είχε μουντζουρωθεί, μια έκφραση στο βλέμμα που μου φάνηκε πολύ ενήλικη εκείνη την ώρα, ένα χαμόγελο πολύ αποκαλυπτικό για το τι είχε προηγηθεί. Στο λαιμό μου δυο μελανιές άρχιζαν σιγά σιγά να σχηματίζονται.

Άνοιξα τη βρύση και έβρεξα το πρόσωπό μου. Το κρύο νερό έπεσε ευχάριστα στα ξαναμμένα μου μάγουλα. Σκουπίστηκα στην πετσέτα του κι επιθεώρησα το σώμα μου στον καθρέφτη. Λεπτός κορμός, αδύνατη μέση, ευτυχώς ακόμα επίπεδη κοιλιά. Δεν έδειχνα κι άσχημα.

Εκείνη την ώρα μπήκε στο μπάνιο εκείνος. Παραμέρισα για να του κάνω χώρο στο νιπτήρα. Στάθηκε δίπλα μου και κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη. Ψηλός και λεπτός, με τα καστανά του μαλλιά ανάστατα. Δε χόρταινα να τον κοιτάζω. Εστίασα στο είδωλό του χωρίς να τραβάω τα μάτια μου από τα δικά του μέσα στο γυαλί. Τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν μέσα στον καθρέφτη.

Στάθηκε πίσω μου. Με περνούσε τουλάχιστον ένα κεφάλι στο ύψος. Δεν τράβηξε το βλέμμα του από το δικό μου. Έσκυψε πάνω από τον αριστερό μου ώμο και με αγκάλιασε. Ακούμπησε το μάγουλό του στον κρόταφό μου, κοιτώντας με μέσα στο γυαλί. Μας κοίταξα στον καθρέφτη και ο χρόνος σταμάτησε. Η εικόνα που είδα στο τζάμι αποτυπώθηκε στο μυαλό μου λες κι ήταν φτιαγμένη από πυρωμένο σίδερο.

Ένας άντρας και μια γυναίκα, γυμνοί, αγκαλιά, να κοιτάζονται βαθιά στα μάτια, τρωτοί αλλά αληθινοί, με εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο, χωρίς να χαμογελούν κτητικά γιατί κανείς από τους δύο δεν ανήκε στον άλλο, να μη μιλούν αλλά να συνεννοούνται. Όμορφο…





Feeling the city: Amsterdam

28 12 2011

Άμστερνταμ, Ολλανδία.

Συντεταγμένες: 52°22′23″N 4°53′32″E

Πληθυσμός: 783,364 στα όρια της πόλης, εκ των οποίων 49.7% Ολλανδοί και 50.3% ξένοι

Επισκεψιμότητα: πάνω από 3,6 εκατομμύρια τουρίστες από το εξωτερικό ετησίως

Την πρώτη φορά που τα δικά μου πόδια περπάτησαν σε αυτή την πόλη, δυσκολεύτηκα πολύ να βρω κάποιο στοιχείο της που να μη μου αρέσει. Θες ο συννεφοσκέπαστος ουρανός που έκανε τις λίγες λιακάδες τόσο ευπρόσδεκτες? Θες οι επίπεδες διαδρομές που ευνοούν τόσο την ποδηλατάδα? Θες τα πάρκα, τα κανάλια, τα δέντρα, τα σπίτια από σκούρα γκρι και καφέ τούβλα που δε μοιάζουν μ’ αυτά που έχω συνηθίσει να βλέπω? Σχεδόν τα πάντα μ’ αυτήν την πόλη με γήτευσαν.

Τη δεύτερη φορά που η τύχη με έφερε στην αγκαλιά της, όταν το τρένο με άφησε στον Amsterdam Centraal και διάβηκα από την αποβάθρα της πλατφόρμας μου ως το πεζοδρόμιο, όταν τα μάτια μου αγκάλιασαν το γκρίζο ουρανό με τους γλάρους που πέταγαν πάνω από το IJ και ο νοτισμένος αέρας φύσηξε στο πρόσωπό μου, το κατάλαβα από την καρδιά μου που χτυπούσε δυνατά σαν του ερωτευμένου, από την ανάσα μου που έγινε πιο γρήγορη, από το χαμόγελο που σχηματίστηκε χωρίς να το θέλω στο πρόσωπό μου. Δεν ένιωσα σαν να έρχομαι ταξίδι, αλλά σα να ξαναβρίσκω έναν παλιό αγαπημένο που είχα καιρό να δω, ένιωσα σαν να γυρίζω σπίτι…





Feeling the city: Barcelona

11 10 2011




Homecoming

30 07 2011

Μετά από τόσον καιρό, ξανά εδώ. Αυτό το blog μου έλειψε σαν παιδί που λείπει καιρό από το σπίτι…

Είναι μια εικόνα που έζησα πριν μερικές εβδομάδες, τόσο λυρική που δεν μπορεί να καταταχτεί παρά στα ρομαντικά πράγματα που μου έχουν συμβεί. Ήταν περασμένες εννιά το βράδυ, είχε νυχτώσει ήδη και ο δρόμος φωτιζόταν μόνο από το φεγγάρι και τα φώτα των κήπων των σπιτιών. Είχε ησυχία έξω, οι περισσότεροι περιπατητές είχαν γυρίσει στα σπίτια τους από το απογευματινό περπάτημά τους, πού και πού ακουγόταν κάποιο αυτοκίνητο πέρα στον κεντρικό. Επέστρεφα στο σπίτι από βόλτα με το σκύλο και ένιωθα καθαρό το μυαλό μου και ήρεμη την ψυχή (όλα αυτά που λένε για τη σωματική άσκηση και την καταπολέμηση του άγχους δεν είναι καθόλου τυχαία, φίλοι μου). Ήταν μια από κείνες τις φορές που κατάφερνα να επικοινωνήσω με το ζώο χωρίς σχεδόν να μιλάω, σαν να μοιραζόμασταν κομμάτι από μία μεγαλύτερη κοινή συνείδηση.

Στο τέλος του δρόμου, πριν πάρουμε τη στροφή που θα μας έβγαζε στο δρόμο του σπιτιού, άκουσα μια κιθάρα να παίζει. Κάποιος έπαιζε σε ακουστική κιθάρα την εισαγωγή μιας από τις αγαπημένες μου ροκ μπαλάντες. Το παίξιμο ήταν σε κάπως γρηγορότερο tempo απ’ ό,τι είναι κανονικά το τραγούδι και ο κιθαρίστας έχανε κάποιο τάστο εδώ κι εκεί, αλλά δεν έπαυε να είναι μουσική. Αδέξια, αλλά όμορφη μουσική. Με τράβηξε όπως τραβάει η λάμπα τις νυχτοπεταλούδες.

Ακολούθησα τη μελωδία χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο. Τώρα είχε προχωρήσει στο πρώτο ρεφραίν του τραγουδιού. Τελικά εντόπισα την πηγή της. Πίσω από μια κατάφυτη μάντρα, ανάμεσα στα κλαδιά, σε μια σκοτεινή βεράντα ήταν ένα αγόρι γύρω στα 16-17, καθισμένο σε μια καρέκλα και έπαιζε κιθάρα. Σκυμμένος πάνω της, φωτιζόταν από την αναμμένη λάμπα μέσα στο σπίτι και έδειχνε τόσο γαλήνιος. Ήξερα ότι μου ασκούσαν πάντα μια περίεργη γοητεία οι άντρες που μπορούν να κάνουν μια κιθάρα να μιλάει, αλλά δεν περίμενα την ένταση αυτού που ακολούθησε.

Ξέχασα να αναπνεύσω, δεν είχε σημασία αυτό. Ξέχασα ότι είχα μαζί το σκύλο. Ξέχασα ότι ήταν αργά κι εγώ μια κοπέλα μόνη σε σκοτεινό δρόμο. Απόμεινα να στέκομαι ακίνητη στην αυλόπορτα αυτού του παιδιού, να τον ακούω να παίζει το αγαπημένο μου τραγούδι και θυμήθηκα όλες τις φορές που το τραγουδούσα εγώ σε αγόρια που τα ένιωθα τόσο κοντά μου ανεξάρτητα από το πόσο μακριά. Απόμεινα εγώ μια σκιά στη νύχτα, με κομμένη την ανάσα, να κοιτάζω αυτό το αγόρι στη βεράντα του και να ζω τη στιγμή όσο πιο πολύ μπορούσα. Μια λεπτή σιλουέτα με κοντοκουρεμένο κεφάλι, να κρατάει αγκαλιά μια εξάχορδη ερωμένη. Μαγνητισμός σε πλήρη έκταση. Θα μπορούσα να περάσω εκεί όλο το βράδυ σ΄ αυτήν τη γαλήνη…

Κάπου πίσω πίσω στο μυαλό μου γεννήθηκε ενοχλητικά η σκέψη ότι κάποια στιγμή το τραγούδι θα τέλειωνε. Τι θα γινόταν τότε? Το αγόρι θα σταμάταγε να παίζει και θα πήγαινε μέσα στο σπίτι του κι όλο αυτό θα τέλειωνε? Και όντως, το παιδί αντιλήφθηκε ότι κάποιος στέκεται στην πόρτα του και άναψε το φως της βεράντας. Η μαγεία διαλύθηκε απότομα σε ξέφτια φωτός που πόνεσαν τα μάτια μου.

Γύρισα σπίτι ευγνώμων για τη στιγμή γαλήνης που μου χαρίστηκε. Ακόμα και τώρα, πολύ καιρό μετά, αντιμετωπίζω αυτήν την ανάμνηση εκείνης της νύχτας σαν φυσαλλίδα ηρεμίας στην τρελή καθημερινότητά μου.





Η μεγάλη έξοδος

18 07 2010

Θυμάμαι τις εποχές που κρυβόμουν στη σπηλιά μου και έπειθα τον εαυτό μου ότι οι σκιές που έβλεπα ήταν ο κόσμος, εθελοντής τυφλός σε μια εικονική πραγματικότητα, με τα μάτια στραμμένα στο χώμα αντί για τον ουρανό. Τόσες δυνατότητες, τόσες ευκαιρίες να μαραζώνουν στη σκόνη της λήθης.

Μα δεν είναι ο κόσμος μου αυτός. Τ’ ακούτε, άνθρωποι εκεί έξω? Είμαι καλύτερη απ’ αυτό που νόμιζα και είχα πείσει τον εαυτό μου πως ήμουν. Είμαι δυνατή και η σπηλιά δε μου ταιριάζει πια. Μέσα από την τρύπα της βλέπω τον κόσμο και είναι ένα ωραίο, ξάστερο, ηλιόλουστο μέρος για τους τολμηρούς και τους θαρραλέους, όπου όλα γίνονται αν τα πιστέψεις. Κάντε μου χώρο, έρχομαι κι εγώ!





10 ρομαντικά πράγματα που δεν αλλάζω με τίποτα

18 07 2010

1) Να απολαμβάνω μια πρωινή βόλτα στην εξοχή, πεζή ανάμεσα στα χόρτα και στις πέτρες.

2) Να ξυπνάω το πρωί στην αγκαλιά του άντρα μου

3) Να κοιτάζω τη βροχή μέσα από το τζάμι, με μια κούπα αχνιστό τσάι στα χέρια

4) Να ξεχνιέμαι με ένα καλό βιβλίο στο πάρκο, μέχρι να πέσει το φως και να μη βλέπω πια τα γράμματα στις σελίδες

5) Να χαμογελώ με το γέλιο των μικρών παιδιών στις παιδικές χαρές, που μου θυμίζει ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα στον κόσμο

6) Να συνεχίζω να προστατεύω το περιβάλλον όπως μπορώ, σε πείσμα όσων πιστεύουν ότι ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη

7) Να πιστεύω στην καλοσύνη, την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη

8 ) Να δακρύζω κάθε φορά όταν ο Ρωμαίος σκοτώνεται τη στιγμή που η Ιουλιέτα ξυπνάει από τον ύπνο της

9) Να δίνω πάντα ευκαιρίες στην αγάπη

10) Να πιστεύω ότι όσο ανεξάρτητος, easy rider, άνετος τύπος κι αν φαίνεται κανείς, στο βάθος της καρδιάς του έχει ανάγκη από τρυφερότητα και ανθρώπινη ζεστασιά